Temos que crear os seguintes directorios empregando a consola:

/home/DATOS

/home/DATOS/Publico

/home/DATOS/Grupos

/home/DATOS/Grupos/ASI

/home/DATOS/Grupos/ASI/Redes

/home/DATOS/Grupos/Audiovisual

Tamén crearemos dous grupos: audiovisual e asi. Crearemos tamén dous usuarios: marta (pertencente ó grupo asi) e pepe (pertencente ó grupo audiovisual).

Antes de comezar cómpre que nos poñamos como superusuario, para non ter que estar escribindo cada dous por tres o contrasinal, debido a que as tarefas que faremos terán carácter administrativo.

Primeiro comezaremos creando tódolos directorios escritos anteriormente. Para realizar esta operación empregaremos o comando “mkdir seguido da dirección e nome do directorio”, por exemplo “mkdir /home/DATOS/Grupos/ASI/Redes”.

Logo de ter creados tódolos directorios, crearemos os usuarios e os grupos. Para crear cada usuario, o comando que nos fai falla é o comando “adduser” seguido do nome do usuario. Por exemplo: “adduser pepe”. Para crear o grupo, empregaremos o comando “addgroup” seguido do nome do grupo. Por exemplo: “adduser marta”.

Agora o que faremos é asignarlle a cada usuarioun grupo, por exemplo, a marta asignarémoslle o grupo asi, e a pepe o grupo audiovisual. Isto faise mediante o comando “adduser <nome usuario> <nome grupo>. Por exemplo: “adduser marta asi”.

O seguinte punto será asignarlle a cada carpeta un grupo:

Esta tarefa farémola mediante o comando “chown <propietario do arquivo ou carpeta>:<nome do grupo> <dirección da carpeta ou arquivo>”. Por exemplo, para asignarlle o grupo asi á carpeta redes escribiremos o seguinte “chown root:asi /home/DATOS/Grupos/ASI/Redes”.

O último punto será otorgar os seguintes permisos ás carpetas:

Para otorgar permisos empregamos o comando “chmod” seguido dun código numérico de tres cifras que podemos atopar na Guía Ubuntu e o nome do directorio ou arquivo. Por exemplo, para a carpeta Grupos, escribiremos o seguinte ” chmod 775 /home/DATOS/Grupos”.

Para comprobar os permisos otrogados empregamos o comando “ls -l <dirección da carpeta ou arquivo>”.

Documento en pdf de algunos ejemplos de dispositivos de almacenamiento actuales.

almacenamiento

O Modelo OSI, é un conxunto de estándares ISO relativo á comunicación de datos. É un modelo de referencia para permitir a comunicación entre máquinas heteroxéneas. Ese modelo serve de base para calquer tipo de rede, sexa de curta, media ou longa distancia. O modelo OSI está baseado no modelo SNA, creado por IBM.

A ventaxa do modelo OSI é a definición teórica do seu modelo arquitectónico de rede.

A principal desventaxa é que non hai un equilibrio entre as funcións que realizan as capas.

LISTADO DE CAPAS:

1. Capa física: Está ligada coa transmisión dos bits. É a capa de máis baixo nivle, e encárgase de adecuar o sinal de información ás características da canle, xunto co trasporte do fluxo de bits entre emisor e receptor a través dos medios de transmisión.
2. Capa de enlace: Garantiza unha transmisión fiable libre dos erros para que o resto das capas poidan manipular a información que lles chega sen que esta sexa errónea, ademais de levar a cabo un control do fluxo para axustar a velocidade de transmisión dos datos en función das características instantánea da rede e establecer un control de accesio ó medio compartido.
3. Capa de rede: A capa de Rede é responsable do direccionamento dos paquetes, convertendo enderezos lóxicos en enderezos físicos, de forma que os paquetes consigan chegar corretamente ao destino. Esa capa tamén determina a rota que os paquetes irán seguir para atinxir o destino, baseada en fatores como condicións de tráfico da rede e prioridades.
4. Capa de transporte: A súa función esencial é a do troceado/ensamblado dos paquetes en que se divide a información e garantizar a súa secuencialidade, aínda que tamén leva a cabo outra serie de funcións como o ontrol de erros.
5. Capa de sesión: Encárgase de levar a cabo un control das sesións que se establecen sobre os servizos ofrecidos na rede e emular unha comunicación dúplex.
6. Capa de presentación: Define o formato dos datos que se van a intercambiar entre as aplicacións e ofrece aos programas de usuario un conxunto de servizos relacionados coa transformación dos datos.
7. Capa de aplicación: Proporciona un medio ós programas de aplicación para que accedan ó entorno de comunicacións OSI, garantindo unha transparencia de seu ó usuario a través dunha interfaz de usuariok que tanto pode ser GUI como LUI.

• Porto:  Un porto é un identificador de aplicación, que se emprega para que cada aplicación traballe unicamente cos dates que lles correspondan, xa que un sitio Web solicitado desde un explorador Web non pode ser aberto polo “Outlook”, e viceversa.
• Comunicacións Orientadas á Conexión: Podemos definila como aquelas comunicacións nas que existe unha conexión previa, na que se prepara o enlace para a comunicación, por exemplo, dividir a mensaxe en paquetes.
• Comunicacións Non Orientadas á Conexión: Cando non existe un proceso de comunicación previo.
• Conmutación de Mensaxes: Tecnoloxía baixo a cal os mensaxes non eran fragmentados para a súa transmisión.
• Conmutación de Paquetes: As mensaxes fragméntanse en paquetes que son conmutados mediante nodos intermedios.
• ATM: Prodúcese cando os mensaxes a enviar son fragmentados e ó pasar polo ROUTER, tan só se comproba a cabeceira, non todos os datos.
• ACK / NACK: Mensaxe de conirmación de recepción dos mensaxes o paquetes enviados.
• Cabeceiras:
• Control de Acceso ao Medio (MAC): Identificador de 48 bits da tarxeta de rede.
• Control de Fluxo: Consiste en controlar a velocidade de transmisión por parte do emisor mediante un diálogo co receptor, coa finalidade de evitar “cuellos de botella”.
• Control de Erros: Para comprobar, e si é posible, correxir os erros que se puidesen producir durante a transmisión dos paquetes a través do medio, engádense por parte do equipo emisor unha nova cabeceira de bits que servirán para tal finalidade.
• Suma de verificación (Checksum): É a nova cabeceira co novo conxunto de bits engadida no control de erros.
• Modelos de Referencia: Modelos creados para chegar a un consenso á horade afrontar os problemas que existen na comunicación entre os equipos informáticos.
• Capa ou nivel: Cada un dos diferentes peldaños que hai dentro de un proceso de comunicación informático.
• Entidades e entidades pares: Chamamos entidades ós elementos activos de cada capa, e entidades pares, os elementos activos de cada capa entre emisor e receptor.
• Protocolo: Podémolo definir como a linguaxe no cal se poñen de acordo as entidades pares entre elas, no proceso de comunicación informático.
• Interfaz: Define que servizos vai a ofrecer unha capa á outra. É o encargado de ocultar a complexidade das accións levadas por unha capa.
• Arquitectura de Rede: Conxunto funcional concreto de capas e protocolos entre entidades pares.
• Pila de Protocolos: Conxunto de protocolos que emprega un determinado sistema.

Engado tamén o manual en pdf do router.

manualwifithompson2

Un sistema de cableado estrucutado é unha rede de cables, conectores, canaletas… en cantidade, calidade e flexibilidade suficientes que nos permitan unir dous puntos dentro dun edificio independientemente do tipo de sinal que se queira transmitir.

O cableado estructurado, sirve pra transmitir un sinal desde un punto calquera a outro punto calquera. A utilización dun so tipo de cable para tódolos servizos que se queiran prestar, permite a centralización e facilita a administración e mantemento. Todo isto, é posible grazas á dixitalización de toda sinal eléctrica que conteña información.

As ventaxas do cable estructurado son as seguintes:

1. Vainos permitir facer convivir moitos servizos na nosa rede (voz, datos…) coa mesma instalación, independentemente dos equipos e productos que empreguemos.
2. Pódense instalar tódolos dispositivos sobre o mesmo trazado
3. O tipo de cable permite altas tasas de transferencia de datos en redes de computadoras debido á súa calidade.
4. Ao tratarse dun sistema de tipoloxía tipo estrela, o tendido dos cables é doado de administrar, tanto á hora de facer cambios como á hora de añadir novos equipos.
5. Os fallos na rede de comunicacións son menores e máis sinxelos de localizar que nos sistemas de cableado non estructurado.

• SUBSISTEMAS:

Un sistema de cableado é o conxunto do cableado dun edificio, e a cada parte na que se divide, recibe o nome de subsistema de cableado. Existen diversos tipos de subsistemas:

1. Área de traballo: Dfínese como a zona onde están os distintos postos de traballo na rede. En cada un deles haberá unha roseta de conexión que permita conectar o equipo ou equipos que se queiran integrar na rede.
2. Subsistema de cableado horizontal: É o subsistema encargado de interconectar as distintas áreas de traballo, desde as correspondentes rosetas de cada posto de traballo ó punto central que as interconecta, o panel de parcheado, ubicado no armario de distribución.
3. Subsistema de cableado vertical: É o que interconecta os distintos armarios de comunicacións. Estos poden estar situados en plantas ou habitacións distintas dun mesmo edificio ou incluso en edificios colindantes.
4. Subsistema de Campus: Está formado polos elementos de interconexión entre un grupo de edificios que posean unha infraestructura común.
5. Cuarto de telecomunicacións: Trátase da ára dun edificio empregada para o uso exclusivo do equipo asociado co sistema de cableado de telecomunicacións. O espazo compartido polo cuarto de comunicacións non debe ser compartido coas instalacións eléctricas que non sexan de telecomunicacións.
6. Cuarto de equipos: O cuarto de equipos é un espazo centralizado para os equipos de telecomunicacións que sirven ós ocupantes do edificio. Este cuarto tan só debe gardar equipos directamente relacionados co sistema de telecomunicacións e os seus sistemas de soporte.
7. Cuarto de entrada de servizos: A entrada de servizos provee o punto no cal o cableado externo únese co cableado vertical no edificio. É a porta de servizos de telecomunicacións ó edificio, a cal inclúe o punto de recepción a través da parede do edificio que continúa co cuarto ou área de entrada.

tabla-intel